10 / 10
Elma
Şimdi sen çırılçıplak elma yiyorsun
Bir yanda İstanbul'un bütün duvarları
Bir yanda bir kilise
Gökyüzüne bakıyorsun mavi mi mavi
Kuşlar uçuyor insanlar yürüyor
Bir şehrin ortasında bir elma yiyorsun
Elma diyorum elma
Bütün tadı ağzımızda kalan
Sirkeci'nin tren dolu kadınları
Ağızlarını öptürürler
Bir tren daha var bir tren daha
Bütün trenlerde aşk var
Adımın bir harfini atıyorum
Hikaye
Elma, Üvercinka kitabının en kişisel şiirlerinden biridir. 1956'da yazılmıştır. Şiirin son dizesi — 'Adımın bir harfini atıyorum' — Türk edebiyatının en ünlü kişisel itiraflarından biridir. Cemal Süreyya olan soyadını, Üvercinka ile girdiği bir telefon numarası iddiasını kaybettikten sonra Cemal Süreya olarak değiştirmiştir. Şair, 'Belleğime çok güvenirdim, telefon numaralarını kaydetmezdim. Kaybedince ismimde harf aradım, iki tane olandan birini atmak daha uygun geldi' demiştir. 'Elma' imgesi ise şiirde hem arzuyu hem yasak meyveyi hem de İstanbul'un gündelik hayatını simgeler.
Yorum
'Elma', erotizm ile İstanbul sokaklarını buluşturan cesur bir şiirdir. 'Çırılçıplak elma yiyorsun' açılışı hem bedensel hem masum bir imgedir — elma yemek en doğal eylemdir ama çıplaklıkla birleşince anlam katmanları çoğalır. Sirkeci'nin tren dolu kadınları, İstanbul'un hareketliliğini ve şehrin erotik enerjisini somutlaştırır. Son dize — 'Adımın bir harfini atıyorum' — şiirden hayata geçen nadir anlardan biridir: bir şiir dizesi, şairin gerçek kimliğini değiştirmiştir. Bu, Cemal Süreya'nın şiiri hayatın kendisi olarak yaşadığının en somut kanıtıdır.